» De Blauwe Golven

Wat is dit?

Peter Struycken:

Kunst voor iedereen
ui


Heel Nederland kent hem van de serie Beatrix-postzegels, waarop haar portret volledig in puntjes is opgebouwd. In Arnhem - waar hij overigens ook tien jaar les gaf aan de kunstacademie - werden in Rijkerswoerd enkele transforma-torhuisjes naar zijn ideeŰn kleurrijk aangekleed. En deint zijn naam mee op de door hem ontworpen Blauwe Golven onder de Roermondspleinbrug. Peter Struycken: "Ik ben ge´nteresseerd in complexiteit en in verandering. Korter kan ik het niet zeggen..."


U ging in Den Haag naar de kunstacademie, praktisch vanaf de middelbare school. Wat dreef u daartoe?


(Lange aarzeling) Zin om kunst te maken. Ik ben altijd, altijd bezig geweest met tekenen, schilderen, aquarelleren, al toen ik een jaar of 12, 13 was. Dus het was voor mij een vanzelfsprekende zaak.

Diploma gehaald?


Ja. Cum Laude afgestudeerd... Vrije beeldende kunst.

Hoe kwam u in de omgevings-kunst terecht?


Eigenlijk door een opdracht die ik kreeg van de PTT. Het ging om de kantine van het expeditieknooppunt in Amsterdam. Ik wilde wel. Er zijn dingen die je in een vrij werk niet kunt realiseren en wel in de architectuur. Bijvoorbeeld een grotere maatvoering. Een schilderij van 3 bij 4 meter is groot, maar het is een kleine maat in de architectuur. Werk maken in die grote maat lag mij. Ik kwam toen, het was denk ik 1964, voor het eerst in aanraking met de specifieke bijkomende factoren die een werk in de architectuur met zich meebrengt. Een grote maat. In een grote ruimte, die door mensen wordt gebruikt, waar mensen verblijven. Dat geeft een aparte wisselwerking en heeft me altijd zeer aangesproken.

Dus de relatie tussen de ruimte, de inrichting ervan, het gebruik door mensen en de kunst die u daar in verwerkt hebt...


Ja. Een punt is dat de meeste mensen weinig belangstelling hebben voor beeldende kunst, maar wel gevoel voor sfeer in een ruimte. Dus ik vond het ook mijn taak om iets te ontwerpen wat in kunstzinnig opzicht de toets der kritiek zou kunnen doorstaan, maar voor mensen die helemaal niet in kunst ge´nteresseerd zijn toch een aardig levendig element zou vormen in de ruimte waarin ze verblijven.

Er is een spanningsveld tussen wat u vindt dat de kwaliteit van de kunst is en de acceptatie ervan door mensen die niet zo vertrouwd zijn met kunst...


Ja. Kunst is een specialisme. Laten we zeggen, er is geen kunst, of waardering van kunst, denkbaar, zonder behoorlijke kennis van de kunstgeschiedenis. Er zijn allerlei factoren die veel mensen niet direct bij de hand hebben, die dat aspect van kunst in ieder geval niet begrijpen of daar geen belangstelling voor hebben. Tegelijkertijd zijn er andere aspecten bijvoorbeeld als het om de architectuur gaat, van een verlevendiging, van een verbijzondering die je zonder dat je kennis hoeft te hebben van de kunst, kunt ondergaan. Het mooie dan is dat er zowel voor mensen die wÚl ge´nteresseerd zijn in beeldende kunst als voor mensen die dat toevallig niet zijn, iets te zien is wat hun belangstelling kan opwekken. Maar je dwingt niemand om zich plotseling met kunst bezig te houden. Dat zou ik onredelijk vinden. Kunst is een heel geschikt middel om die verfijning, die verbijzondering aan te brengen. Als je zo de architectuur aan wilt vullen vind ik het niet zo gek dat je dat ook op professionele manier wilt doen. En daar hoort de schaal bijvoorbeeld bij. Daar hoort ook bij een mate van aandacht vragen, van voorspelbaarheid...

Van verrassing...


Van verrassing... Wat blijkt over van iets nadat de verrassing er af is. Dat is een lastige zaak. Ik vind dat je al dat soort vragen en opgaven heel duidelijk moet stellen als je iets in een openbare ruimte doet. Het zijn zaken die bij de vrije beeldende kunst niet aan de orde komen;

mensen die daar bij stil staan zijn ge´nteresseerd in kunst. Die willen ge´nformeerd worden door het kunstwerk. Je stelt daaraan totaal andere eisen dan wanneer je het omdraait en zegt dat er helemaal geen mensen zijn die speciaal voor die kunst ernaar kijken. Maar ik vind niet dat kunst daarmee overbodig wordt. Want het heeft allerlei dimensies die te maken hebben met wat ik al noemde de verbijzondering, de sfeer die je kunt inbrengen. En dat zijn zaken waar je gevoelig voor kunt zijn zonder dat je je eigenlijk realiseert dat die op een kunstzinnige manier tot stand komen.

Is er een bepaalde ontwikkeling aan te geven in de loop van de jaren in uw kunst?


Absoluut. Ik ben ge´nteresseerd in complexiteit en in verandering. Korter kan ik het niet zeggen...

Maar is dat veranderd in de loop van de tijd?


Nee. Dat was de kern vanaf het begin, zij het dat het aanvankelijk anders geformuleerd en gerealiseerd is dan later toen zich ook allerlei extra mogelijkheden gingen voordoen. Ik denk nu even aan de computer die ik vanaf 1968 heb uitgenut. Bijvoorbeeld bij de elektriciteitshuisjes in Rijkerswoerd. Dus mijn interesse is in feite gericht op wat iedereen altijd, op ieder moment kan zien. Namelijk verschil in complexiteit. Of, anders gezegd, een afwisseling in ingewikkeldheid. Een boom, gebladerte, schaduwen zijn ingewikkelde vormen. Egaal binnenvallend licht is betrekkelijk simpel. Om je heen kijkend is daar die hele grote afwisseling. En die afwisseling die interesseert me heel erg.

Arnhem, naar de Blauwe Golven...


De opzet was om een parkeerplaats te ontwerpen. Al helemaal duidelijk was dat het terrein doorsneden zou worden door wegen, op- en afritten. En op de restruim-tes moest geparkeerd worden. Wat ik er direct aan verbond was: hoe maak je een parkeerterrein dat als er gÚÚn auto's op staan, toch een markant aantrekkelijk visueel beeld geeft. Er is niets zo weinig feestelijk als een verlaten parkeerterrein. Daarbij kwam ook nog eens de oprit vanaf Oosterbeek, ÚÚn enorm viaduct dat langs de Oude Kraan loopt. Je kunt in alle grote steden zien dat gebieden onder viaducten de meest troosteloze plekken zijn die je je ongeveer voor kunt stellen. Dus eigenlijk had het probleem twee kanten: hoe maak je een parkeerterrein wat er vol Ún leeg goed uitziet en hoe krijg je de blik van mensen die langs het viaduct lopen zo onder dat viaduct door dat ze bij wijze van spreken niet door dat viaduct worden gehinderd. Ik meende daar met de Golven een goede oplossing voor te hebben gevonden.

Ik dacht: Peter Struycken zal toch wel iets van teleurstelling laten merken over het feit dat de Blauwe Golven nu met auto's overdekt zijn, dag en nacht...


Het tegendeel is waar. Want het ziet er goed uit.

Het ziet er op dit moment helemaal niet goed uit... Vuil, onkruid...


Nee. Het parkeerterrein - laat ik zeggen de Golven met de auto's - ziet er op zich goed uit. Het moet natuurlijk wel worden schoongemaakt en dat is dan blijkbaar teveel moeite. Daar ben ik al twintig jaar over bezig... Ik heb gehoord dat de uitbreiding van het station zou betekenen dat het golfveld verdwijnt. Dat vind ik ook een ontwikkeling die heel normaal is. Je kunt niet iets in de openbare ruimte maken en daarvan verwachten dat het voor de eeuwigheid is. Bovendien, vanwege het slechte beheer, zou het me al lief zijn wanneer de Blauwe Golven nu zouden verdwijnen. Want ik heb liever iets wat normaal wordt onderhouden, naar de maatstaven van een stad die zich respecteert, dan dat het eeuwig en altijd gemodder blijft.

[In kader:]

Onderhoud van de Blauwe Golven


Een gemeentewoordvoerder meldt desgevraagd: De snelheid waarmee de vervuiling van de Blauwe Golven toeslaat is in de loop van de jaren alsmaar toegenomen. Daarom is de gemeente Arnhem bezig met het maken van een nieuw onderhoudsplan. Het is de bedoeling dat daarover binnenkort een gesprek plaats vindt met Peter Struycken.
[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

Kunst in Arnhem

  • Kunst in de Arnhemse openbare ruimte.

Tekst en foto's:

  • Eddy Brugman eddybrugman@gmail.com

Impuls

  • De interviews werden - soms in een andere vorm - rond 2001 gepubliceerd in de straatkrant IMPULS.

Site onder constructie

  • Deze site is onder constructie!

Copyright 2002-2018