Ľ De Graven van Huub Kortekaas

Wat is dit?

Foto De graven van

Huub Kortekaas:

`Het is geen kunst,

het is een zielsportret...'


Naast de grote parkeerplaats op Moscowa bevinden zich in het gras onder de bomen drie grafmonumenten. Ze vallen op door hun mooi gestileerde vorm. Ontluikende bloembladeren, in egaalbruin cortenstaal. De in Winssen woonachtige beeldhouwer Huub Kortekaas ontwierp de graven in 1993. Het waren zijn eerste ideeŽn over de vernieuwing van de grafcultuur. "De ziel zweeft boven de grond. Je ligt daaronder begraven. Maar wat daar boven gebeurt is bijna een zielsportret van degene die gestorven is..."

Huub Kortekaas is 1935 geboren in 's Gravezande, in 1935. In 1940 verhuisde hij naar Beuningen waar zijn vader een kwekerij begon. Daar groeide hij op. Hij stondt tot zijn dertigste voor de klas. Na het lezen van De Lof der Zotheid van Erasmus, besloot hij spontaan - uit dank aan hem - een groot beeld van hem te maken. Onverwacht eigenlijk. Het fascineerde hem zo, dat hij zijn gevoelens en gedachten zo kon uiten, dat hij besloot om er mee door te gaan, om deze gevoelens, zijn gedachten, zijn ideeŽn over de wereld en mijn plek daarin verder in mijn vrije tijd zů vorm te gaan geven. Hij was toen nog onderwijzer. Het beeld van Erasmus staat nu trouwens bij de Universiteit in Nijmegen...

Chaos
"Je vond de wereld een geweldige chaos. En je verlangen naar schoonheid en harmonie, naar eerlijkheid en al dat soort dingen, daar kon je geen weg in vinden", aldus de kunstenaar. "Maar al dwalende begon ik steeds meer verwonderd te raken over de prachtige ordening daarin. Zo zelfs dat ik ook mijzelf een deel daarvan ging voelen. Ik ging mij erin verdiepen en er ontstond een hele sterke binding tussen mij en de natuur. Mijn eerste werken na Erasmus beelden dan ook dat spanningsveld uit wat ik voelde tussen hemel en aarde. Tussen de volmaakte schoonheid en het onvolmaakte. Op de aarde daar groeiden die planten, bloemen, die bomen en uiteindelijk groeide daar ook de mens uit in zo'n evolutionair proces. Daar voelde ik me deel van. En door het kijken ernaar kreeg ik een hťťl klein beetje inzicht in mijzelf. Het was eigenlijk meer overgave. Als ik daar liep, in die uiterwaarden was het enige wat ik dan wist: ik ben een kind van de aarde, ik ben een zaailing zoals ik dat noem, van moeder aarde, en ik voel een heel sterk spanningsveld, vol verlangen naar schoonheid, naar licht. Zeg maar dat wat de religie ons vroeger bood."

Moscowa, de drie graven...
Huub Kortekaas maakte kennis met de grafcultuur midden jaren 80. Naar aanleiding van de vraag van twee Duitse kunstverzamelaars om hun graf te maken. Hij heeft die graven ontworpen en uitgevoerd tot hun grote tevredenheid. Hij vond die grafcultuur zo'n boeiend gegeven dat hij met een aantal mensen een stichting in het leven heeft geroepen, De Terebinth, die de grafcultuur weer de aandacht wil geven die deze verdient. Verder heeft hij een aantal graven ontworpen waarin ik mijn ideeŽn over de dood vorm gaf. Dat werden eigenlijk min of meer voorbeelden voor de nieuwe grafcultuur. Hij nam de plant als metafoor voor de mens, voor zijn verlangen om zich te ontplooien. Een symbool... Zo is de dood voor hem de overgang naar een nieuwe, onbekende dimensie. Die drie graven op Moscowa zijn eigenlijk zijn eerste ideeŽn over de vernieuwing van de grafcultuur. In feite zweeft de ziel boven de grond. Je ligt daaronder begraven. Maar wat daar boven gebeurt is bijna een zielsportret, tenminste in zijn optiek, van degene die gestorven is. Dat was zijn bedoeling, een zielsportret maken. En de natuur recyclet. Alle afval van de natuur is voeding voor een nieuw leven. Dan past die metafoor dus heel mooi bij mijn ideeŽn over de dood, die ook weer nieuw leven schept.

Over kunst op het kerkhof...
Huub Kortekaas: "Dat zie ik niet zozeer als kunst, maar meer als expressie van je eigen vitaliteit, van je eigen aanwezigheid. Vandaar ook dat ik de grafcultuur dood noem. Er staan allemaal gelijkvormige stenen. Het enige onderscheid is dat de ene steen iets duurder is dan die andere. En de namen erop zijn verschillend. Maar als ik een opdracht krijg om voor iemand een graf te maken, dan probeer ik zijn ziel vorm te geven. Zoals ik hem beleef, of zoals ik gehoord heb dat hij leefde... Ik probeer iets van de uitstraling van die mens zoals die in het leven stond, en hoe die met die ontplooiingsdrang is omgegaan, uit te beelden. Nee, dat noem ik geen kunst, dat is een zielsportret."








[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

Kunst in Arnhem

  • Kunst in de Arnhemse openbare ruimte.

Tekst en foto's:

  • Eddy Brugman eddybrugman@gmail.com

Impuls

  • De interviews werden - soms in een andere vorm - rond 2001 gepubliceerd in de straatkrant IMPULS.

Site onder constructie

  • Deze site is onder constructie!

Copyright 2002-2018