» Marius van Beek - Een dijk van een man

Wat is dit?

Foto Marius van Beek:


Een monument

van een man


In Nijmegen werd het rechtvaardigheidsgevoel van Marius van Beek zo uitgedaagd dat hij zich in 1941 daadwerkelijk met het verzet tegen de Duitsers bezig ging houden. En na de oorlog beleefde hij in de stad aan de Waal zijn doorbraak als beeldend kunstenaar met zijn monumentale Jan van Hoof-verzetsmonument bij de brug. Hij was 17 toen hij na een inwerktijd handelsreiziger werd met als standplaats Nijmegen. Op een gegeven ogenblik kwam hij op zijn tochten als handelsreiziger in Bunnik. Hier woonden allerlei schilders, beeldhouwers, maar vooral pottenbakkers. Daar leerde hij de klei kennen en ging hij beeldjes en allerlei andere dingen maken. Na de oorlog werd hij journalist. En bekwaamde hij zich in het beeldhouwen, vaak naast de nachtdiensten op de krant. Zijn officiële beeldhouwopleiding begon op de Rijksacademie in Amsterdam in 1947.

De beul als keeper…
Zijn stijl vertoont twee opmerkelijke kenmerken. Dat is het maatschappelijk engagement, de maatschappelijke binding met allerlei wantoestanden en met name dan het optreden van Pinochet tegenover Allende. Daar was verschrikkelijk door geraakt en gekwetst. Hij maakte het “Doel van Santiago di Chili”: De beul als keeper in het stadion van Santiago. Hij is er overal mee rond getrokken. Naar alle mogelijke tentoonstellingen en politieke manifestaties. Het tweede element is zijn werk in de steengroeves. Hij deed dat in de Ardennen, in Carrara in Italië, de witte marmer, in Volterra, de albast en in de Anröchter Dolomit, bij Paderborn. De laatste jaren werkte hij vooral in albast. Een witte doorzichtige steen erg mooi als het licht er op een speciale manier op valt.

Het wonderlijke spel van tijdaanduiding door de zon
De Zonnepoort in Arnhem was eigenlijk het begin van het werken in natuursteen, althans zo direct in de grote blokken. Die steen kwam niet uit een groeve maar van een hele oude steenwerf in Tilburg die opgeheven werd. Daar lagen prachtige grote blokken graniet die gewoon als ramsch verkocht werden. Meestal wordt dat materiaal gebruikt om platen van te zagen. Maar omdat ik die blokken zo bruut wilde gebruiken, kon ik ze toen betrekkelijk voordelig kopen. Van daaruit ben ik gaan werken en is de Zonnepoort ontstaan. Ik was toen al met allerlei kosmische toestanden bezig en het bestuderen van zonnestanden en het hele wonderlijke spel van tijdaanduiding door de zon. Dat heb ik geprobeerd door middel van die poort vast te leggen. Via een vizier kun je de opgaande zon zien op de zonnewende-dagen van 21 maart en 21 september. Dat wordt weinig meer opgemerkt, maar oorspronkelijk was er nog wel enige belangstelling voor. Het is tenslotte, omdat het een heel ruimtelijk werk is, in het park Immerloo In Arnhem-Zuid terechtgekomen.


Een jaar of drie nadat hij Amsterdam verruilde voor Oosterbeek kreeg hij de opdracht voor het Thomas à Kempiscollege. Het beeld van Tobias met de Engel. Hij was dikwijls bezig met die combinatie van twee figuren. Een mens en een engel... Dat heeft hem altijd geïnspireerd. De Icarus op het terrein van de Hogeschool aan de Ruitenberglaan is eigenlijk ook min of meer een engel. Hoewel het dan de opstijgende en de neerstortende engel is. In een betrekkelijk log en zwaar materiaal. Om daar iets van te maken wat de aarde ontstijgt, wat iets vluchtigs krijgt en wat eigenlijk het loskomen van de aarde symboliseert en betrekking heeft op meer etherische zaken, dat heeft me altijd geboeid.’

Een rustpunt dat nu vol blik staat
In 1965 kreeg hij de opdracht voor de Drie Vrouwen, op de Groene Weide in Arnhem-Zuid. (Groene Weide, e.b.) rond 1965. Ik had altijd gezocht naar een soort platform. Dus niet zomaar een beeld willekeurig ergens neer zetten, maar echt een platform te maken waar je een combinatie van beelden plaatst die gezamenlijk een soort ruimtelijkheid aanduiden. We hadden zelfs achter die beeldengroep nog een heel park, een speelpark, gepland. Dat ging om financiële redenen niet door. Het platform zou daar eigenlijk de opening van zijn.

Marius van Beek stierf te Nijmegen op 27 september 2003.


[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

Kunst in Arnhem

  • Kunst in de Arnhemse openbare ruimte.

Tekst en foto's:

  • Eddy Brugman eddybrugman@gmail.com

Impuls

  • De interviews werden - soms in een andere vorm - rond 2001 gepubliceerd in de straatkrant IMPULS.

Site onder constructie

  • Deze site is onder constructie!

Copyright 2002-2018