Het Dansende Vierkant

Wat is dit?

Foto

Marijke de Goey:

Kunst is als liefde


Zij ging op haar 27ste naar de Rietveldacademie, studeerde daar vijf jaar met als hoofdvak Monumentale Textiel. Wat ze maakt is zeer uiteenlopend van aard en afmetingen; sieraden, werken van glas, maar ook neonkunst en treininterieurs... En staalconstructies, zoals het Dansende Vierkant aan de Arnhemse Pleyroute. "Ik dacht: nu of nooit... Het was toen - in 1987 - mijn eerste grote buitenopdracht!" In Utrecht geboren, in Amsterdam wonend en werkend: Marijke de Goey.

"Toen ik de opdracht voor het Dansende Vierkant kreeg, nam ik me voor al het schetsontwerpgeld, zevenduizend gulden, aan een bouwkundig ingenieur te besteden die de zaken berekent. Ik had een maquette gemaakt die leek op een appeltaart waar een soort oorbel op stond. Hiermee ging ik naar de jury van de provincie, de opdrachtgever, waar onder andere Liesbeth Brandt Corstius zitting in had, een geweldig mens. Ik denk dat ik de opdracht gekregen heb omdat ze dachten: "nou, misschien krijgen we eens wat anders. Want er zijn natuurlijk best veel dingen al bovengemiddeld bekend. Ik was heel dankbaar voor die opdracht; ik heb nog op de schouder van Klaas Gubbels zitten snikken van blijheid..."

Beweging

"Het is een hele blootachtige brug, er zijn geen bogen of geen hangdingen... En de plek waar het moest komen was bepaald. Het leuke van een brug is dat je er niet met je thermoskannetje, en een tafeltje bij de snelweg naar een ding gaat zitten kijken. Anders dan bij een kunstwerk wat jij aan de muur hebt, of in een museum: Hier rij je er langs. Van de ene naar de andere kant. Dus ik heb gewerkt met een verandering van het visuele effect. Als je over de brug gaat zie je dat ding van symmetrie naar asymmetrie veranderen en van asymmetrie naar symmetrie. En dat is nou het bijzondere, het is een visueel veranderend beeld, het blijft niet hetzelfde. Soms lijkt het net of het ronddraait, of het danst. Zo heb ik van die beweging van het verkeer gebruik gemaakt."

Blauw en bloemetjes

"Het is ook een bijzonder beeld omdat het op n punt staat. Het weegt 30 ton en het staat op een ondergrond, een fundering, van 120 ton. Ik kreeg voor die fundering een koepelvorm voorgesteld. Maar daar heb ik nee op gezegd. Ik heb een vlakke sokkel van 150 bij 15 meter aangelegd. Waarom het beeld blauw is? Die kleur pas ik vaak toe. Hier ook omdat wij in een land leven met seizoenen. Kijk naar het achterland van de brug, de rivier, de uiterwaarden. Als ik voor groen had gekozen, dan zou je tegen die achtergrond de helft van het beeld niet zien. Nou heb je hier geen bomen, maar als die er wel waren geweest en ik had het rood geschilderd, dan zie je de herfst.

Oorbel

"De afmetingen zijn 22 bij ruim 1meter, bij een hoogte van 24 meter. Het beeld moest hoog zijn. Het was een van de vragen van de opdrachtgever. Voor mij hoefde dat niet zo. Sommige mensen zijn bang om over een brug te gaan. En nog meer als er geen tuidraden en dergelijke zijn. Het beeld moest zo hoog zijn dat je als je aan de ene kant rijdt met je automobiel, je het aan de andere kant al ziet. Overzichtelijk. Als ik in mijn atelier hier een beeld van 4 meter neer zet, zeg je: "jee, wat groot!" Maar daar bij de brug zou het helemaal in het niet vallen. Niet ver van de plek staan een paar flinke flatgebouwen. En een paar van die mooie grote steenfabrieken. Maar het lijkt niet meer op een oorbel als ik er een autootje bij zet, dat er langs rijdt. Dan blijkt het beeld opeens heel groot te zijn."

OHRA-gebouw Arnhem-Zuid

"Als je naar de Ohra komt dan zie je eerst een asymmetrisch prachtig lang pad van mooie stenen. Daar buiten vind je ook de fiberglas sculpture Wuivend Riet. Dat is geschonken door alle aannemers. Het pad leidt naar de ingang. Dan kom je door een glazen tourniquet. Daarin zijn afbeeldingen van de drie vorige gebouwen en het huidige pand getst. Rechts heb ik nog een balie ontworpen van glas. Je loopt langs een glazen as, kwetsbaar zoals zorg ook kwetsbaar is, naar een 7 1/2 meter breed hek of toegangsdeur met aan twee kanten getste vierkanten. Het lijkt als het ware of de was er over heen hangt. Die wand kan draaien in verband met bijvoorbeeld concerten en dergelijke. En daarna zie je, een cadeau van de personeelsvereniging, twee schermen. Ook een beetje tegen de wind, tegen de kou, en om de mensen af te schermen van al het publiek."



Marijke de Goey

Het is onmogelijk zelfs ook maar een overzicht te geven van het werk van Marijke de Goey. Daarvoor heeft zij in Nederland, maar ook daarbuiten, op teveel plaatsen haar artistieke sporen achtergelaten. Drie monumentale ontwerpen zijn wat betreft de omvang vergelijkbaar met het Dansende Vierkant, te weten; de Mermaid, in Auckland (Nieuw-Zeeland), een brugconstructie, De Ark in Amsterdam: een stalen poort opgesteld voor een flatgebouw en de Balij-brug in het gelijknamige natuurgebied bij Delft-Zoetermeer. Ook moet vermeld worden dat Marijke de Goey het interieur voor enkele Nederlandse Intercity-treinen ontwierp.


Pleyroute


[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

Kunst in Arnhem

  • Kunst in de Arnhemse openbare ruimte.

Tekst en foto's:

  • Eddy Brugman eddybrugman@gmail.com

Impuls

  • De interviews werden - soms in een andere vorm - rond 2001 gepubliceerd in de straatkrant IMPULS.

Site onder constructie

  • Deze site is onder constructie!

Copyright 2002-2018